Acidrain

where

2010-04-04T13:07:00.000-07:00

มันเหมือนภาพซ้ำซ้อน ที่สะท้อนเข้ามาหลายต่อหลายครั้ง
ความรู้สึกที่คุ้ยเคย แต่ก็ไม่เคยชิน...

ตวามเจ็บปวด...

ในโลกนี้ มีความเจ็บปวดอันใด ที่ มากมายทรมารไปกว่า เจ็บเพราะ รัก อีกหรือ
ไม่ใช่แค่ รักของหนุ่มสาว แต่ทั้งหมด,,,พ่อแม่ รักลูก รักเพื่อน แม้แต่รักตัวเอง ก็เจ็บปวดได้หากสัดส่วนของมันไม่ลงตัว

ฉันเกิดมาในโลกใบเล็กๆที่มองเห็นความรักหลายรูปแบบ แบบแรกที่เห็นก็คือความรักที่ไม่สมประกอบ
ความรักที่มีแต่น้ำตา แย่งชิง ฉันคิดในหัวเสมอว่า หากเมื่อไหร่ที่ฉันมีความรัก ความรักของฉันจะสมบูรณ์แบบ
ฉํนจะดูแลมันให้ดีที่สุด,,,ใช่ และฉันก็ทำเช่นนั้นจริงๆ และ ตลอดมา...

แต่โลกใบที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆของฉัน สอนให้รู้ว่า "มึงคิดผิด" ไม่มีหรอกความรักที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีฉากจบแบบhappy ending ในโลกนี้มีแต่ความรักที่พอเหมาะและลงตัว ที่ดูจะสมบูรณ์ที่สุดในแบบของแต่ละคน

ฉันเชื่อ...และดูแลความรักให้พอดีอยู่เสมอ
แต่ ใช่ว่า คำว่า พอดี จะ ดีพอ สำหรับทุกคน

ไม่ว่าจะผิดหวัง เสียใจ มาไม่รู้กี่ครั้ง ฉันก็ตั้งใจที่จะทำให้ดีที่สุดกับความรักครั้งใหม่ที่เข้ามา
แต่ดูเหมือนว่า สิ่งที่ทำไปไม่มีคุณค่าอะไรขึ้นมา มันอาจมีคุณค่าแค่ในช่วงเวลาหนึ่ง อาจจะสองสามปี หรือ แม้แต่ สองสามวัน แต่หลังจากนั้นมันจะหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเสมอ....เพราะอะไร ทำไม คำถามโง่ๆที่ดังขึ้นมาในหัวทุกครั้ง..

เหนื่อย...

หากการที่เชื่อมั่นในความรัก มันเป็นการทำร้ายตัวเองอยู่ทุกวัน ฉันจะเชื่อมันอยู่ดีไหม?
หรือต้องทำหัวใจให้ด้านชาต่อความรู้สึกทั้งมวล...ไม่หวั่นไหว ไม่อ่อนไหว ไม่อ่อนแอ
...ทำได้จริงหรือ

หรือยิ่งพยายามบอกตัวเองว่า ฉันไม่อ่อนไหว ฉันไม่อ่อนแอ ฉันไม่มีความรัก ก็ยิ่ง อ่อนไหว มากกเท่านั้น...
ในชีวิตคนเราหากปราศจากความรักมันจะเป็นยังไง อย่างน้อย เราก็ต้องรักตัวเองบ้างอย่างนั้นใช่มั้ย
หรือ รัก ที่จะเล่นเกมความรัก ... แล้วจะต้องเล่นกันไปถึงเมื่อไหร่ จะต้องเจ็บ ต้องโดนทำร้าย หรือ ทำร้ายหัวใจใครไปอีกเมื่อไหร่...

ถ้าในโลกนี้ไม่มีความรักที่แท้จริง..หรือไม่มีใครต้องการ ฉันคงจะเกิดมาผิดที่ และ ไม่มีประโยชน์
หรือที่แท้มีอยู่มากมาย เพียงแต่ ไม่มีสำหรับฉัน... หากเป็นอย่างนั้น การไม่รักใครอีก ก็อาจจะเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่...

คนเราเกิดมา จะรู้สึกรักใครจริงๆ และคิดว่ามันเป็นรักแท้ได้สักกี่ครั้ง.,,ฉันเคยมาแล้ว และมัน คงไม่มีความหมายอะไรอีก...

...............

เหงา

2010-03-11T11:35:00.000-08:00

เหงา,,,

ความรู้สึกที่แสนสาหัส...แต่ก็สวยงาม

บางที...สิ่งที่เราเป็นก็แค่ อยากมีใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึกดีกับตัวเอง
ใครสักคน ที่ยิ้มและบอกเราว่า ไม่เป็นไร
ไม่ได้ต้องการความรัก ไม่ได้อยากผูกมัด ไม่ได้อยากเป็นคนสำคัญ
แต่อยากได้ความจริงใจ...

ความรู้สึกที่แน่ใจ ว่ารอยยิ้ม สัมผัส คำพูด อ้อมกอด รอยจูบ ...เหล่่านั้นมาจากหัวใจ
มันมีค่ายิ่งกว่าคำสัญญาหรือคำรักนับพันล้านคำรวมกัน...

มันจะมีจริงไหม?

ทำไมเมื่อเรามอบความจริงใจให้ใครไป แต่เรากลับไม่ได้ความจริงใจนั้นกลับมา...
เมื่อก่อนฉันเคยเชื่อว่า...หากเราตั้งใจทำดีกับใครๆ มอบความรู้สึกดีๆจากใจไปให้พวกเขา
พวกเขาจะรับรู้ได้ และ มอบความจริงใจให้กับเราเช่นกัน

แต่แล้วกลับต้องเจ็บ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก...
หรือฉัน ควรต้องหยุดแล้ว...

หยุดนิ่ง

...

ทางเลือก

2009-11-01T04:12:00.000-08:00

เผลอแป็บเดียว กระดาษบนปฎิทินตั้งโต๊ะที่ยังดูใหม่ก็เหลือให้ฉีกออกอีกสองสามแผ่นเท่านั้น กลิ่นหอมชื่นใจแปลกๆของดอกพญาสัตบัน เคล้าลมหนาวอ่อนๆพัดมาเหมือนทุกที ไกล้จะสิ้นปีอีกแล้วสินะ...
มนุษย์สมมุติข้อกำหนดในการเดินทางของเวลา ด้วย วัน เดือน ปี อันที่จริงมันก็เป็นเพียงแค่ การเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติเท่านั้น เคยอ่านเรื่องสั้นของนักเขียนท่านหนึ่ง เล่าถึงที่เขาเคยเขียนไว้ในสมุดบันทึกว่า "ฉันจะไม่เปลี่ยนแปลง" ประโยคสั้นๆแต่ช่างกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวเหลือเกินในความรู้สึกของฉัน ซึ่งบังเอิญว่าฉันก็เคยทำเช่นนั้น แต่ไม่อาจทำตามที่เคยเขียนไว้ได้ เป็นเพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงตลอด แม้แต่ตัวเรา ไม่่ใช่เพราะมีปัจจัยนอกเหนือการควบคุมมาบังคับเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะเราเลือกที่จะเปลี่ยนเอง..
คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะทำได้ เราได้ยินประโยคนี้จนชินหู ฉันคิดว่ามันเป็นความจริงทีเดียว คนเรามีทางเลือกเสมอ อยู่ที่เราตัดสินใจ บางคนชอบพุดว่า "ไม่มีทางเลือก" แต่อาจจะเป็นเพราะ เขาได้ เลือก ที่จะคิดว่ามันไม่มีทางออกอย่างอื่นอีกแล้วรึเปล่า คำสอนของพระพุทธเจ้าในพุทธศาสนา สอนให้คนเรามีสติ คงเพราะชีวิตมีแต่การเลือกและตัดสินใจนั่นเอง หากมีสติ ปัญญาก็จะเกิด และสามารถตัดสินใจในสิ่งที่เหมาะที่ควรได้ ฟังดูเหมือนการเลือกเป็นสิ่งลำบากสำหรับชีวิต แต่ถ้าหากชีวิตไม่สามารถเลือกอะไรได้เองเลย มันจะแย่ขนาดไหน เอาแค่เรื่องเล็กๆอย่างเช่น เย็นนีิ้จะทานอะไรดี ต้องเกิดคำถามขึ้นมาแล้วว่า มีอะไรบ้าง..? และพอมีเยอะก็เลือกไม่ถูก ไม่อยากเลือก(ไม่มีอะไรพอดีจริงๆ)
อย่างไรก็ตาม การได้เลือกหรือไม่ได้เลือก ก็ไม่ได้ดีหรือไม่ดีเช่นกัน เราแค่ดำเนินชีวิตไปตามจังหวะของแต่ละคน และเมื่อถึงเวลาที่จะตัดสินใจ หรือจัดการเรื่องอะไร เราก็แค่ทำให้ดีที่สุด เลือกที่จะสุข เลือกที่จะทุกข์ เลือกทีจะมองทุกอย่างในแง่บวกหรือลบ สิ่งที่เราเลือก ย่อมมีผลกับจิตใจและความรู้สึกของเราเองทั้งหมด หากคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา มันก็จะธรรมดา และเราก็จะผ่านพ้นปัญหาและอุปสรรคในชีวิต ต่างๆไปได้อย่างแน่นอน
พระอาทิตกำลังจะขึ้นที่ขอบฟ้าในอีกมีกี่นาที กระเป๋าเดินทางใบเก่าอวบอ้วนขึ้นอีกครั้ง รองเท้าผ้าใบคู่ใจประจำอยู่ในที่ของมัน สูดหายใจผ่านยาเส้นชื้นๆ พ่นออกมาเป็นกลุ่มควันบางเบา รู้สึกชุ่มหัวใจเหลือเกิน แม้ใครๆจะพูดว่าสิ่งที่ฉันเป็นนั้นล่องลอยไร้สาระและไม่มั่นคง แต่ฉันก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ฉันได้เลือกเอง ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ฉันก็พร้อมที่จะรับมัน และอาจมีหนทางให้เลือกอีกมากมาย ไม่เพียงแค่ฉัน แต่เป็นเราทุกคน ...แค่ปล่อยให้หัวใจออกเดินไปกับทางเลือกที่เราคิดว่าดีสำหรับตัวเราและยิ้มไปกับมัน..

คิดถึงทุกปี

2009-11-01T03:04:00.000-08:00

คิดถึงทุกปี..
(บินหลา สันกาลาคีรี)

ย้อนไปเมื่อสักสองปีมาแล้ว ครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักกับหนังสือที่มีชื่อว่า " คิดถึงทุกปี " พ็อกเก็จบุ๊คขนาดกำลังดี รวมเรื่องสั้นของนักเขียนรางวัลซีไรท์ นามว่า บินหลา สันกาลาคีรี เป็นเพราะมันถูกวางแยกออกจากกลุ่มกองหนังสือมากมายในออฟฟิสที่กรุงเทพ และฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อน แต่สะดุดตาที่ชื่อหนังสือ จึงทำให้ต้องหยิบขึ้นมาพลิกดูอย่างคร่าวๆ ยังไม่ทันที่จะได้อ่านหน้าแรกอย่างจริงจัง หนังสือในมือของฉันก็ถูกนำไปห่ออย่างประณีตด้วยกระดาษสีน้ำตาลและบรรจุลงกล่องพัศดุส่งไปรษณีย์พร้อมส่งไปยังต่างประเทศ โดยพี่สาวคนสนิทคนหนึ่ง เธอบอกว่า เธอกำลังจะส่งหนังสือเล่มนี้ ให้่กับเพื่อนเก่าคนหนึ่งที่อยู่ไกลและไม่ได้พบเจอกันมาหลายปี แต่ก็คิดถึงเสมอ การรู้จักชื่อหนังสือเพียงผิวเผินในวันนั้นกลับทำให้ฉันสนใจอยากจะรู้ว่าในหนังสือเล่มนี้มีเรื่องราวแบบไหนซ่อนอยู่ แต่ที่แน่ๆคงจะต้องเกี่ยวกับคำว่า "คิดถึง"คำสั้นๆแต่ใจความลึกซึ้งอย่างแน่นอน
ฉันพบหนังสือเล่มนี้วางอยู่ในร้านเล็กๆที่จังหวัดเชียงใหม่จึงไม่รั้งรอที่จะนำมันกลับมาบ้านด้วย และได้เริ่มอ่านอย่างตั้งใจและประทับใจตั้งแต่บรรทัดแรกของบทนำคือ

ข้าพเจ้า "รัก" คำว่า"คิดถึง"
และมักจะ"คิดถึง"คำว่า"รัก"

เมื่อเริ่มต้นอ่านตั้งแต่บทแรกจนบทสุดท้าย ต้องบอกว่าเป็นหนังสือที่ทั้งอ่านสนุกน่าติดตาม ด้วยการดำเนินเรื่องที่เป็นเอกลักษณ์ ภาษาถ้อยคำที่ใช้ ทำให้ผู้อ่านนึกจินนาการณ์ภาพในหัวตามได้อย่างสนุกสนาน และการจบเรื่องหลายๆแบบ หักมุมบ้าง ชุ่มชื่นหัวใจบ้าง ตั้งคำถามบ้าง แต่ยังคงกลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้เขียนอยู่ในทุกบรรทัด เรื่องสั้นแต่ละเรื่อง ส่วนมากพูดถึงความสัมพันธ์ในหลากแง่มุม มีความหมายแฝงแง่คิดดีๆ ในหลายๆด้าน แต่โดยส่วนมากจะเจือปนความรุ้สึกเศร้าเหงาอยู่ด้วยอย่างบอกไม่ถูก ยกตัวอย่างหนึ่งในเรื่องสั้น ชื่อว่า "สัตว์สองนอ" พูดถึงแง่คิดเกี่ยวกับความถูกต้องของแต่ละคน ทำให้เราตั้งคำถามกับตัว เองว่า สิ่งที่เรามองว่าถูกนั้นเป็นความถูกต้องที่แท้จริงหรือ? หรือแม่แต่สิ่งที่เรามองว่าผิด มองว่าเพี้ยน มองว่าแปลกแท้จริงตัวเราเองหรือเปล่าที่ผิด และยังแฝงแง่คิดในการหันมามองตัวเอง พิจรณาตัวเองอย่างยอมรับในความจริง และยอมรับในความคิดของคนอื่น เรื่องสั้น "สัตว์สองนอ"ได้รับรางวัลชมเชยเรื่องสั้นประจำปี ในปี พ.ศ.2537 ของสมาคมภาษาและหนังสืออีกด้วย
ขอยกตัวอย่างอีกสักเรื่องที่มีชื่อเดียวกับหนังสือคือ"คิดถึงทุกปี"เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ความรักความสัมพันธ์ ประโยคหนึ่งในเรื่องที่พูดว่า

" การทะนุถนอมคนที่เรารักมันเป็นเรื่องปรกติ แต่การถนอมหัวใจคนที่เราไม่ได้รัก ใครจะทำได้สักกี่หน "

ประโยคข้างต้นทำให้ฉันได้ฉุกคิดว่า หัวใจคนเรานั้นเป็นสิ่งที่ซ้อนและลึกลับยิ่งกว่าสิ่งไหน สิ่งที่เรามองเห็น อาจะไม่ใช่สิ่งที่เราคิดว่าเป็นอยู่ เพราะบางอย่างไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตา แต่หากต้องใช้ควารู้สึก ใช้ใจในการรับรู้ และอาจตั้งคำถามอีกว่า เราจะเลือกคนที่ทะนุถนอมเราหรือเราจะเลือกคนที่รักเรา อย่างไรก็ตาม แม้ในความลึกซึ้งทั้งสองรูปแบบจะมีความเจ็บปวดลึกๆซ่อนอยู่ แต่ก็ถือเป็นสิ่งดีที่จะได้รับการทะนุถนอมหรือความรักจากใครสักคน นอกจากนี้ยังมีเรื่องสั้นหลากอารมณ์อีกรวมทั้งหมด 9 เรื่อง เมื่ออ่านจบครบทุกเรื่องแล้วจะได้รับความเต็มอิ่มทั้งในด้านอารมณ์และแง่คิดอย่างแน่นอน และจะเป็นหนังสือที่ฉัน (และค่อนข้างมั่นใจว่าคุณและใครอีกหลายคนก็เช่นกัน) จะต้องหยิบมาอ่านซ้ำๆอย่างไม่รู้เบื่อแน่นอน

ไม่ว่าจะ เพราะคิดถึงจึง รัก หรือ รักจึงคิดถึง หรืออาจจะ ขอแค่ คิดถึงก็แล้วแต่ ฉันเชื่อว่าการให้ความรู้สึกดีๆต่อกันนั้นเป็นสิ่งที่ดีไม่ว่าจะแสดงออกให้รับรู้ หรือ เก็บเอาไว้ในส่วนลึกของจิตรใจก็ตาม ไม่ว่าอย่างไร เราก็ระรึกเสมอ ว่าเรามีใครทีเรา

"คิดถึงทุกปี"

(ps.ตีพิมพ์ใน HIP Magazine ฉบับ กันยายน 2552)

Journey

2009-07-29T03:37:00.001-07:00

“ ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ รถเที่ยว ๑๔ นาฬิกา ที่จะเดินทางจากขนส่งอาเขต จังหวัดเชียงใหม่ ไปยังปลายทางที่จังหวัดเชียงราย พร้อมแล้วที่จะบริการทุกท่าน ....”
มีหลายคนเคยเปรียบเปรยไว้ ชีวิต คือการเดินทาง ทุกๆ ย่างก้าว คือประสบการณ์และการเรียนรู้ ความสุข ความทุกข์ คือสัมภาระที่เราสะสมไว้ แบกไว้ ทุกแผลเป็น ทุกรอยขีดข่วนจากการก้าวพลาด คือ ความทรงจำ เส้นทางของแต่ละคนคดเคี้ยวต่างกัน บางคนเกิดมาดูช่างมีความสุขแต่ใครจะรู้ว่าความทุข์อาจซ่อนตัวอยู่ หรือบางคนท่าทางลำบากแสนทุกข์ แต่ความสุขเบ่งบานทุกวันแค่เพียงได้เห็นดอกไม้บาน...ความสุข....ความทุกข์ สิ่งสมมุติ ที่เราใช้กำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนสัมภาระที่เราเลือกที่จะแบกเอาไว้จนหนักอึ้ง และพร่ำบอกตัวเองว่ามันทรมาร ตีโพยตีพาย ฟาดฟัวฟาดหางถึงความทุกข์ต่างๆ ทั้งๆ ที่ก็แค่ปลดมันออก ทิ้งมันไปบ้าง ก็เท่านั้น เพราะเมื่อเราถึงวาระของเรา เราก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง วาระ นั้นคือ ความตาย การดับสูญ จุดจบ แล้วแต่ใครจะถนัดเรียก แต่ความตายคือ
จุดจบจริงหรือ...
ช่วงชีวิตในระยะนี้ของฉันวนเวียนอยู่กับ “ความตาย” บ่อยพิลึก เริ่มตั้งแต่พี่ชายจากไปอย่างกระทันหันด้วยโรคความดัน ทั้งที่อายุแค่เพียง ๓๐ ต้นๆ ทิ้งให้ภรรยาตัวเล็กๆ เลี้ยงลูกน้อยสองคนเพียงลำพัง สองอาทิตย์หลังจากงานฌาปณกิจพี่ชายของฉัน คุณปู่อันเป็นที่รักก็จากไปด้วยโรคเบาหวานและโรคชรารุมเร้า เห็นได้ชัดว่าเส้นทางของแต่ละคนสั้นยาวไม่เท่ากันจริงๆ ฉันสงสัยว่าหลังจากหยุดหายใจพวกเขายังคงเดินทางต่ออีกไหม หรือเพียงแค่หยุด ดับไป เพียงแค่นั้น
ระหว่างทางนั่งรถจากจังหวัดเชียงใหม่ไปยังจังหวัดเชียงราย เพื่อทำธุระการงานนั้น เส้นทางคดเคี้ยว หลายโค้ง แทบจะไม่มีทางตรงให้รถได้วิ่ง บางช่วงบางตอนต้องขึ้นเนินเขาถนนแคบขรุขระ ระหว่างทอดสายตามองทิวเขาและทุ่งนาที่ถนนตัดผ่าน ฉันระรึกได้ว่า ชีวิตคนเราก็คล้ายกับการเดินทาง เพียงแต่การเดินทางในวันนี้ ฉันสามารถกำหนด วัน เวลา จุดมุ่งหมาย แถมยังกำหนดได้ว่าจะเลือกเดินทางด้วยตั๋ววีไอพีเพื่อสร้างความสะดวกสบายขึ้นอีกหน่อย แต่สำหรับการมีชีวิต หรือแม้แต่ความตาย เราไม่สามารถกำหนด วันไป วันกลับ หรือ จุดหมายได้เลย
“ท่านผู้โดยสารคะ เรากำลังนำท่านสู่จุดหมายปลายทาง ที่จังหวัดเชียงราย ขอขอบคุณที่ทุกท่านใช้บริการและหวังว่าเราจะมีโอกาศได้ให้บริการท่านอีกในครั้งต่อไป..ขอบคุณค่ะ”
การเดินทางสำหรับวันนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว แต่การเดินทางของชีวิต ยังคงดำเนินต่อ โดยที่ฉันยังมองไม่เห็นจุดหมายสักเท่าไหร่และไม่แน่ใจว่า จะมีการใช้บริการในครั้งต่อไปของการเดินทางนี้หรือไม่ แต่ถึงอย่างไรฉันก็เชื่อว่าฉํนคงพบจุดหมายที่แท้จริงสักวันอย่างแน่นอน
...หวังว่ายังคงพอมีเวลาเหลือนะ

สุญเสีย..

2009-05-14T11:05:00.000-07:00

เป็นเรื่องธรรมดา ชีวิตย่อมมีการสูญเสีย ลาจาก เสียใจและบางครั้งอาจจะมีน้ำตา ฉันไม่เข้มแข็งพอ ที่จะอดกลั้นความรู้สึกเหล่านั้นไว้ได้เลย ไม่เลยสักครั้ง แม้จะพยายามแค่ไหน ฉันอ่อนแอเหลือเกิน...

คนที่ฉันรักเพิ่งจะจากไป..และ ณ ขณะ นี้ คนที่ฉันรักอีกคน อาจจะกำลังจะจากไปอีก หัวใจว้าวุ่นเหลือเกิน น้ำตาไหล ความอ่อนแอครอบงำ ทำไมฉันถึงทำให้มันเป็นแค่ปรากฎการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่งของสิ่งมีชีวิตไม่ได้ ฉันอ่อนแอจริงๆ

ได้โปรด..ฉันอาจยังไม่พร้อมต้อนรับความเจ็บปวดอีกครั้ง...อย่าเพิ่งได้ไหม อย่าเพิ่งพาคนที่ฉํนรักไป รอฉันก่อน ได้โปรด...แค่ ไม่ใช่คอนนี้

....อ่อนแอเหลือเกิน

จดหมาย

2009-04-28T01:01:00.000-07:00

27/04/2009
เชียงใหม่

จดหมายถึงพี่ชาย..

พี่หนึ่งคะ นับตั้งแต่แนนได้รับข่าวการจากไปของพี่หนึ่ง จนถึงวันนี้ แนนยังไม่อยากจะเชื่อว่า มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ พี่ชายที่น่ารัก ใจดี ห่วงใยน้องๆเสมอ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ค่อยได้พบกัน แต่ทุกครั้งที่พบกัน พี่หนึ่งมักมีแต่ความรู้สึกที่ดีๆ และ ความอบอุ่นให้กับน้องๆและทุกคนในครอบครัวใหญ่ของเราเสมอ...แต่วันนี้ พี่หนึ่งไม่อยู่กับเราแล้ว...

ระหว่างนั่งมองปุยเมฆจากกรอบหน้าต่างของเครื่องบินที่พาแนนกลับบ้าน เพื่อไปเจอพี่หนึ่งเป็นครั้งสุดท้าย แนนนึกสงสัยว่า พี่หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนปุยเมฆก้อนไหน หรือพี่หนึ่งยังไม่ขึ้นมาอยู่บนฟ้า เพราะเป็นห่วงพี่ปอ และ หลานต้นข้าวกับหลานต้นเทียร ครอบครัวอันเป็นดวงใจของพี่หนึ่ง พี่หนึ่งยังคงอยู่มองดูคนที่รักพี่หนึ่ง เศร้าเสียใจกับการยุติลมหายใจของพี่อยู่หรือไม่ พี่จะรับรู้หรือไม่ ว่าแม้แต่น้องคนนี้ซึ่งไม่ได้เจอพี่มากเท่ากับคนอื่นๆ เสียใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เมื่อรู้ว่าพี่ไปจากพวกเราแล้ว แนนอยากให้พี่หนึ่งรับรู้ ไม่ว่าจะเป็นน้องๆคนไหน หรือแม้แต่ใครก็ตามที่พี่แจกจ่ายความรักและความดีของพี่ให้กับพวกเขา พวกเขาก็รักพี่และต่างโศกเศร้าที่จะไม่ได้มองเห็นสิ่งดีๆที่พี่จะให้กับพวกเขาทุกๆวันอีกแล้ว...

อากาศช่วงสายของวันนี้ร้อนจริงๆ แนนเดินทางไปวัดกับพ่อและแม่ เพื่อไปเจอพี่หนึ่ง แต่การเจอกันของเราคราวนี้ ไม่เหมือนกับทุกๆครั้ง เพราะจะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายของเรา และแนนจะไม่ได้ยินคำพูดตลกแซวเล่นของพี่หนึ่งเหมือนทุกครั้งอีก สิ่งที่แนนทำได้ ก็แค่จุดทุธหนึ่งดอก บอกกับพี่ว่า แนนมาแล้วนะพี่ แนนขอโทษที่ไมไ่ด้มาเร็วกว่านี้ แต่แนนก็มาแล้ว...แนนหวังว่าพี่จะรู้ จะมองเห็นแนน...แล้วน้ำตาที่กดเก็บไว้มันก็ทยอยไหลออกมา แต่แนนไม่อยากร้องไห้ ให้พี่ปอนด์และครอบครัวพี่เห็น เพราะถ้าเทียบความเสียใจที่ต้องเสียพี่ชายที่แสนดีคนนี้ไป กับคามเจ็บปวดของพี่ปอนด์ และ ครอบครัวของพี่ ที่เหมือนโดนควักหัวใจออกไปนั้น มันเทียบกันไม่ได้เลย.....

...เมื่อเราพาพี่หนึ่งขึ้นไปอยู่บนเมณแล้ว คนมากมายหลายสิบ มองด้วยตาก็นับได้ว่าเป็นร้อย หลั่งไหลมาที่ศาลาฟังธรรมแห่งนี้ ทุกคนพร้อมใจกันมา เพื่อส่งพี่เป็นครั้งสุดท้าย เช่นกันกับพวกเรา หลวงพ่อเทศก์ เรื่องความธรรมดาของชีวิตให้แขกที่มาฟัง พี่ปอนด์นั่งอยู่ข้างๆแนน พี่ปอนด์ตั้งใจฟังหลวงพ่อพูดมาก และยิ้มแย้ม แต่ก็ไม่อาจจะซ่อนแววตาที่แสนปวดร้าวเอาไว้ได้ หลวงพ่อบอกว่า พี่ปอนด์ต้องเป็นหญิงเหล็ก เพราะมีคุณหลานสองคนให้ดูแล ต้องเป็นพี่หนึ่งและพี่ปอนด์ในร่างเดียวกัน แนนเชื่อว่าพี่ปอนด์ทำได้นะ ถึงตอนนี้ตัวพี่ปอนด์เองอาจจะไม่มั่นใจ แต่แนนรู้ว่า พี่ปอนด์เกิดมาเพื่อคู่กับพี่หนึ่งอย่างแท้จริง และเมื่ออยู่ด้วยกัน สิ่งดีๆของทั้งพี่หนึ่งและพี่ปอนด์ก็ได้หล่อหลอมรวมกันในคนสองคน ต่อให้วันนี้ไม่มีพี่หนึ่งแล้ว พี่ปอนด์ก็มีพี่หนึ่งอยู่ในทุกลมหายใจ อยู่ในความรู้สึกทุุกๆวินาที...

...ช่วงเวลาที่โศกเศร้าที่สุด คือตอนที่พี่ปอนด์อ่านคำไว้อาลัยพี่หนึ่ง แนนมองพี่ปอนด์ กับใบหน้าและแววตาของคนที่หัวใจสลายนั้น ทำให้แนนเศร้าและร้องไห้ออกมาอีก ครั้งนี้ แนนคงไม่อาจจะกลั้นไว้ได้ เพราะถ้อยคำไว้อาลัยรักของพี่ปอนด์เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและอาลัยอย่างสุดซึ้ง รวมไปถึงครอบครัวของพี่ทุกคน แนนคิดเอาเองว่า พี่หนึ่งอาจจะยืนอยู่ไกล้ๆที่ไหนสักแห่ง และเฝ้าดูทุกๆคนอยู่เวลานี้ และรับรู้ความรู้สึกของทุกๆคนอยู่ ....... พี่หนึ่งคะ ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน จะไปที่ไหน แนนอยากให้พี่รู้ว่า พี่จะไม่ตายไปจากพวกเรา ครอบครัวของเรา และเพื่อนๆของพี่ เพราะสิ่งดีๆที่พี่ให้กับทุกคน จะทำให้ทุกคนคิดถึงพี่ตลอดไปไม่มีวันลืม...ดูแลพี่ปอนด์และคุณหลาน ให้เข้มแข็ง ต่อสู้ไปด้วยกันให้ได้นะคะ

...สำหรับแนน จะคิดถึงพี่หนึ่ง พี่ชายที่น่ารักของน้องๆทุกคนตลอดไปเช่นกัน และ ถ้าชาติหน้ามีจริงอย่างที่ใครๆบอก แนนอยากให้พี่หนึ่งกลับมาเป็นพี่ชายแนนอีกนะคะ

ขอให้พี่หนึ่งมีความสุข ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนก็ตาม....แล้วเจอกันค่ะ

ด้วยรักและอาลัย
แนน

good bye..

2009-04-21T10:17:00.000-07:00

...ความตาย ไม่ได้เจ็บปวด การลาจากต่างหาก ที่ปวดร้าวทรมาร...

...น้ำตา ไหลออกมาจากหัวใจ

...ความตาย เรื่องธรรมชาติแสนธรรมดา แต่สร้างความโศกเศร้าได้มากมายเหลือเกิน

...คุณค่าปรากฎเมื่อทุกอย่างหายไป จากไป

...แต่รอยยิ้ม ติดตรึง ยาวนาน ประทับอยู่ในหัวใจตลอดไป

...ความเศร้า ผ่านมาเหมือนลม แล้วจะผ่านไป แต่ความหนาวที่เกาะกุมใจ ยังคงอยู่

...ลืมตาตื่น แล้วภวนา ขอให้ทุกวันหลังจากนี้เป็นเพียงแค่ฝัน

...โพรงสีเทาทอดยาวในทรวงอก โหวงเหวง เหน็บหนาว..

...ลาก่อน ไม่นาน ก็เจอกัน

ฝัน..อีกครั้ง

2009-04-01T00:33:00.001-07:00

..ฝันไป ไม่มีอะไรที่เกินเลยอีกต่อไป
...ฝันไป ไ มีอะไรจะให้จะรับจากกัน
...คนเรานานๆหัวใจมันเปลี่ยนไป ตัวเราเพิ่งเข้าใจ
...ดูแต่วันวานที่เธอเคยใส่ใจวันนี้ไม่มีอะไรเหลือเลย
...ดูเหมือนเรายังคงฝันไป ช่างเร็วช่างไวอย่างนั้น
...วันเวลาที่เรารักกัน วันนี้เป็นเพียงแค่ ฝัน
...อย่างเคย

/// ความฝัน พื้นที่ส่วนตัว ที่เราจะสร้างวิมานอะไรก็ได้ ไม่มีใครรู้
เราฝันเมื่อเราหลับ แม้เราตื่น เราก็ยังฝัน มันไม่ผิดมิใช่หรือ ที่จะฝันตลอดเวลา ตราบใดที่เรายังระรึกได้ว่าความจริงเมื่อตื่นขึ้นนั้นคืออะไรและ พอใจที่จะอยุ่กับมัน
ความฝันของใครหลายๆคน มีที่เรื่องดีงามและเลวทราม (หรือแม้แต่วิปริตสัปดน)
แต่ในภวังค์ของเรา ใครเล่าจะมาตัดสิน เมื่อเราพาห้วงคำนึงของเราออกจากกรอบที่ถูกสร้างเรียกว่า ศิลธรรม เราก็สามารถจะโบยบินในอากาศ ได้ตามใจนึก ทำในสิ่งที่อยากทำได้ทุกอย่าง ฉันคิดว่า ภวังค์ความฝันนี้ถูกออกแบบให้เป็นห้องแห่งความลับที่ไม่ว่าใครก็เข้ามาไม่ได้ และมีประโยชน์มากในการปลดปล่อยสิ่งหลากหลายออกจากจิตสำนึก....
...ผู้ชายคนหนึ่ง นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ร้านกาแฟหน้าออฟฟิส สาวนักศึกษากระโปรงสั้นเดินผ่านเขาไปเพียงชั่ววินาทีหนึ่ง เขาไม่เห็นแม้แต่รายละเอียดของหน้าตาของหล่อน เพียงหางตาเท่านั้นที่แลเห็น และรู้ว่าเป็นมนุษย์ผู้หญิงในวัยรุ่น เขาไม่ได้สนใจเธอเกินอีกสักเสี้ยววินาทีถัดมา แต่สามอาทิตถัดมา เขาฝันเห็นเธอในร่างเปลือยเปล่า อย่างชัดเจนทุกรูขุมขน โดยไม่มีเหตุผลใดอธิบาย แม้แต่ผู้ตกอยู่ในภวังค์นั้นเอง เมื่อลืมตาตื่นมองเห็นภรรยาของเขาหลับอยู่เคียงข้าง เขารู้สึกรักเธอจับใจ และหลับตาลง และลืมหญิงเปลือยคนนั้นอย่างสนิทใจ

...สายตาของชายหนุ่ม ลุ่มลึก มีเสน่ห์ อย่างที่เจ้าของอาจไม่ได้ตั้งใจ ให้เป็น เพียงแต่เธออุปทานไปเองว่าดวงตาคู่นั้นช่างแสนเร้นลับ ยากนักจะเข้าถึง แต่ก็เป็นสิ่งที่เธอชอบที่สุดในตัวเขา ทุกครั้งที่เธอได้คุยกับเขา ได้ยินเสียงของเขา เธอรู้สึกเหมือนเขาได้สัมผัสเธอ อย่างละมุนละไม หลับตาลงมองเห็นใบหน้านิ่งสงบเย็นชานั้นทุกวัน และถ้าโชคดี เธอจะได้เห็นรอยยิ้มน้อยจากมุมปากของเขา มันทำให้เธอสุขใจ สุขทีไ่ด้ฟังเพลงและคิดถึงเขา สุขทีไ่ด้เดินผ่านและได้ได้กลิ่นสบู่จางๆของเขา สุขที่ได้เพียงเฝ้ามองเขาเป็นปีๆ โดยไม่แม่แต่จะคิดสักนิด ที่จะเข้าไปทำความรู้จักให้มากกว่าที่เป็นอยู่....

...ทำไมน่ะหรือ เพราะความฝันนั้นสวยงามตามรุปแบบที่เราสร้างขึ้นเสมอ และบางครั้ง เราก็มีความสุข ที่จะได้เพียงแค่ฝันละเมอคิดพร่ำเพ้อหาใครหรืออะไรไปเรื่อยๆ โดยไม่ต้องการทำให้เป็นความจริงแม้แต่น้อย อาจเพราะกลัวผิดหวัง กลัวว่าฝันแสนสวยที่สร้างไว้ จะไม่เปนดั่งความจริง ซึ่งเกิดขึ้นอยู่เสมอ ชายคนนั้อาจจะไมไ่ด้เป็นคนอย่างที่เธอคิดภาพฝันอยู่ทุกค่ำคืน ก็เป็นได้ และ สิ่งสำคัญเหนือกว่านั้น คือเธอพึงใจเพียงแค่เป็นผู้เฝ้ามองดวงตาคู่นั้น ที่เธอหลงไหลก็เพียงพอแล้ว...

....ฝัน

Begin

2009-02-22T10:02:00.000-08:00

ข้อความนี้เขียนเมื่อเริ่มทำบล็อกอันแรก
บล็อกอันนี้เป็นอันที่สอง อันแรกไม่ได้ใช้แล้ว ที่ไมไ่ด้ใช้ ไม่ใช่ว่าเลิกใช้ แต่ว่าลืมPass word

การได้อ่านอะไรที่ตัวเองเขียนเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว มันเหมือนย้อนกลับไปมองดูตัวเองเมื่อตอนนั้น ว่าคิดและทำอะไรอยู่ ได้เรียนรู้ตัวเอง ขำตัวเอง รำคาญตัวเอง เบื่อตัวเอง อะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอะไร มันก็คือการได้มองเห็นตัวเองในหลายๆแง่มุม..ซึ่งป็นเรื่องดี

กาลครั้งหนึ่ง
.............

สวัสดี...
การเริ่มต้นเขียนอะไรสักอย่าง เป็นเรืองสำคัญเหมือนกันนะ เพราะมันคงต้องมาจากแรงบันดาลใจที่มากระตุ้นความ"อยาก" หรือ จะเป้นเพราะความอัดอั้นอะไรก็แล้วแต่ แต่การเขียนหรือการบันทึกมักเริ่มต้นมาจากเหตุผลประมาณนี้เสมอ เมื่อยุคก่อนที่เทคโนโลยีความก้าวหน้าทางด้านinternetจะเข้าถึงมนุษย์มากขนาดนี้ การเขียนถูกครอบคลุมอยู่เพียงแค่หน้ากระดาษกับดินสอ มีเพียงบางคนเท่านั้น ที่จะได้นำเอาข้อความที่เขียนไว้มาเปิดเผยให้กับคนอื่นๆได้อ่าน แต่เดี่ยวนี้มีของแบบนี้ (แบบที่อ่านกันอยู่เนี่ยแหละ) มันเลยทำให้คนเราได้แชร์ความรู้สึกนึกคิด ประสบการณ์ต่างๆกับคนอื่นได้มากขึ้น มันเป็นข้อดี ถึงแม้ว่าเราจะไม่แน่ใจว่า internet ทำให้คนเราไกล้กันมากขึ้น หรือว่า ห่างกันมากขึ้นกันแน่ แต่เอาน่ะ อย่างน้อยมันก็มีประโยชน์อยู่เยอะ อย่างน้อยก็...เพลิน

...เขียนอะไรเครียดๆ

เอาเป็นว่า บล็อก อันนี้ มันจะมีทั้งเรื่องประสบการณ์ วิเคาระห์ ระบาย ด่าคน หมา แมว อะไรไปเรื่อยๆ แต่หวังว่าจะมีสาระให้ได้เก็บเกี่ยวกันบ้าง สำหรับคนที่เข้ามาอ่าน แต่สำหรับคำเขียน ก็แค่อยากเขียน เพราะในโลกความจริง เราพูดมากไม่ได้เท่ากับที่เราจะเขียน อีกอย่างก็คือ การเขียนอะไรก็ได้ในพื้นที่ส่วนตัวที่เราสร้างขึ้นและเป็นของเรา มันทำให้มนุษย์คนหนึ่งรู้สึกว่าได้มีอำนาจควบคุมอะไรบางอย่าง ถึงแม้จะน้อยนิด โรคจิต..

ขอบพระคุณ

Time

2009-02-03T02:19:00.000-08:00

....ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาปล่อยจิตให้ว่าง แล้วนั่งเขียนอะไรเลย เพราะต้องทำงานหลายอย่างมาก จนไม่มีเวลาใช้จินตนาการในหารพิจรณาอะไรทั้งสิ้น ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่ชอบเลย เพราะสาเหตุที่มาอยู่เชียงใหม่ก็เพราะอยากให้ชีวิตช้าลง...ซึ่งมันก็ช้าลงมาก แต่ด้วยการทำงานช่างภาพนิตยาสาร ทำให้ต้องไปตามปาร์ตี้ต่างๆ จนกลายเป็น Party Girl โดยไม่เต็มใจ...เฮ้ออ
....แต่ด้วยตอนนี้ เพื่อนคลั่งการทำบล้อกมากๆ ขยัน up date กันเหลือเกินจนเราทนไม่ไหว ต้องหาอะไรมา อัพกับเค๊าบ้าง ก็เลยเลือกบทความเก่าๆ เคยเขียนเอาไว้มาลงแล้วกัน เผื่อใครยังไม่เคยอ่าน...
......

..เวลา...

..เวลา..
เป็นหน่วยกำหนดทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้...
และเป้นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอะไรๆบนโลกนี้ได้อีกด้วย
เวลา เปลี่ยนความสัมพันธ์...บางอย่าง
มันเป้นเรื่องน่าเจ็บปวดเหมือนกันนะ ที่ความสัมพันธ์บางอย่าง สะสมสิ่งสวยงามเอาไว้มากมาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ก็นำพาความรู้สึกดีๆนั้นไปด้วย ทำให้มันจางลง
ทำให้มันเลือนลาง...แต่เวลาก็นำพาอะไรดีๆมาแทนที่ อย่างเช่น ความทรงจำ
ช่วงเวลาหนึ่ง บางทีเราก็มีสิ่งดีๆเข้ามามากมาย คนดีๆ เพื่อนๆดี ความรักดีๆ มันอาจจะมากมายจนเราแทบจะสำลักความสุขนั้นตายเสียด้วยซ้ำ
มันอาจจะมากมายจนเราหลงลืมไปว่า มันอาจจะหมดไปซักวัน...
ช่วงเวลาหนึ่ง บางทีเรกามีทุกข์มากมายเหลือเกิน จนเรารู้สึกว่ามันเกินกว่าเราจะรับไหว มันมากเกินเหมือนกับว่าเราจะต้องตาย
และเฝ้ารอเฝ้าคอยให้มันผ่านไป จางหายไป แต่ก็ดูเหมือนว่า มันตะเคลื่อนตัวช้าเสียเหลือเกิน...แต่สุดท้าย มันก็ผ่านไป และ เราก้ไม่ตาย
ช่วงเวลาหนึ่ง บางทีเราก็รู้สึก รัก ใครคนหนึ่งมากมายเหลือเกิน รักด้วยหัวใจ รักด้วยทั้งหมดที่เรามี รักจนคิดว่า จะไม่มีวันหยุดรัก จะไม่มีวันหมดไป
แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็อาจจะทำให้เราเปลี่ยนไปด้วย เราอาจไม่ด้รักเค๊าเหมือนอย่างที่คิดว่าจะรักอีก หรือ คนที่เรารัก อาจจะไม่ได้รักเราอย่างที่เราคิดว่าเค๊าจะรักอีก
มันช่างน่าเสียดายพลังที่สวยงามเหล่านั้น .... แต่เราก็เชื่อว่า มันไม่สูญเปล่า
เวลา เปลี่ยน คน...เปลี่ยน เรา
คงเป้นเรื่องของธรรมชาติสินะ...สะสมช่วงเวลาดีๆเอาไว้ ในขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่ .. น่าเสียดายที่เราพกมันไปกับเราด้วยในภพหน้า ชีวิตหน้า หรือ ภพเส้นขนาน
(หรือที่ไหนก็ตาม)ไม่ได้...แต่ถ้าได้ เราคงมีความทรงจำเยอะแยะเกินไป จนหาความสำคัญไม่ได้...อย่างงี้คงดีแล้ว
ถ้าเราบังคับเวลาได้ ก็คงสนุกดี ขอให้ช่วงความสุขอยู่นานๆ และ ความทุกข็ ไปไวๆหน่อย คงเพอร์เฟคพิลึก...

ตี4.27นาที งานยังไม่เสร็จ .... เวลา เดินช้าอีกหน่อยได้มั้ย

..หลง..

2008-11-21T01:09:00.000-08:00

เมื่อฉันหลับตา

ในความมืดใต้เปลือกตา ฉันยังคงตื่น

มองหาใครคนหนึ่ง...

ฉันหามาตลอดชีวิต แต่เหมือนกับยังไม่เจอ

เมื่อฉันหลับตา

ฉันได้กลิ่นของความเหงา ฉันสัมผัสถึงความเศร้า

ที่ไม่อาจลบล้างจากหัวใจ

คนคนนั้นอยู่ที่ไหน

คนที่เข้มแข็ง มั่นใจ คนที่ไม่กลัวอะไร ไม่เลย

คนคนนั้นอยู่ที่ไหน

คนที่อยู่คนเดียวได้ คนที่ไม่ร้องไห้...

แม้ฉันหลับตา

ฉันยังคงมองหาที่แห่งหนึ่ง

ที่ซึ่งเป็นที่ของใครบางคน คนที่มีควาสุข

ใครคนนั้นอยู่ที่ไหน

คนที่ตอบทุกคำถามในหัวใจ คนที่ทำให้น้ำตาหายไป

ใครคนนั้น คือ ฉัน เอง

อยู่ที่ไหน หายไปไหน...

......

มีคนเคยถามฉันวว่า หากมีคนบอกว่า ฉันไม่ได้เป็นศิลปิลเลย

ไม่เลยสักนิด ไม่แม้แต่จะเข้าใจว่าศิลปะคืออะไร ฉันจะทำอย่างไร..

ฉันตอบเขาว่า ...ไม่เป็นไร

เพราะในความจริง ฉันยังไม่รู้เลยว่า ฉันเป็นศิลปิล หรือเข้าใจศิลปะ จริงหรือไม่

และศิลปะที่แท้จริงคืออะไร ฉันก็ไม่รู้ ศิลปิลเป็นอย่างไร ฉันก็ไม่รู้

ดังนั้นหากจะให้ฉันพุดว่าฉันคือศิลปิล ฉันคงไม่กล้าพูด..

ฉันเป็นแค่คนหนึึ่ง ซึ่งมองหาที่ ที่เหมาะกับฉันจริงๆ ที่ๆฉันจะมีความสุข ที่ๆฉันจะหลับสนิท..

ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านี้จริงๆ...

?

2008-09-26T11:24:00.000-07:00

หลงรัก เชียงใหม่ ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ฉันเองก็ไม่รู้ และคงไม่มีเหตุผลที่แน่จัด คงเหมือนกับ การหลงรักทั่วๆไป ที่ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเหตุผลอันใดมาอธิบาย รู้แต่ว่า เมื่อได้ไกล้ชิดแล้วรู้สึกสบายใจ เข้ากันได้ อยากอยู่ด้วยนานๆ โดยไม่รู้สึกเบื่อ และ การหลงรักสถานที่มีข้อดีกว่าการหลงรักใครสักคนตรงที่ เราสามารถรักได้หลายๆที่ในเวลาเดียวกันโดยไม่ต้องมีปัญหา ..

ฉันเคยมาเชียงใหม่ครั้งแรก เมื่อตอนอายุ7ขวบกับครอบครัว จำได้ว่า พ่อซื้อร่มเขียนลายดอกไม้ที่
อ.สันกำแพงให้คนละหนึ่งคัน เป็นของขวัญที่พิเศษมากในตอนนั้น ฉันยังคงเก็บมันเอาไว้จนขาดยุ่ยไปตามกาลเวลา จุดเริ่มต้นของความรู้สึกดีๆ คงจะมาจากครั้งแรกที่ไปกับครอบครัวนี้เอง ถึงแม้จะจำรายละเอียดไมได้ แต่ก็รู้สึกว่าเป้นที่ๆสวยงาม มีธรรมชาติ และมี ข้าวเหนียวไข่เจียวกับไส้อั่วกิน
หลังจากครั้งนั้น ฉันก็ไม่เคยมีโอกาศมาอีกเลย จนกระทั่งเรียนอยู่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ อาจารย์จัดทริปให้พวกเราขึ้นเหนือไปศึกษาศิลปะล้านนา วัดวาอาราม ที่เชียงใหม่ ไปพร้อมๆกับเพื่อนๆทั้งชั้นปี สนุกมากๆแทบจะเรียกได้ว่า เป็นการไปเที่ยวที่สนุกที่สุดในชีวิต เพราะมีเพื่อนๆทุกๆคนไปด้วยกัน เรียนบ้าง เล่นบ้าง (หนักไปทางเล่นชะมากกว่า)
ตื่น7โมงเช้า ออกสำรวจวัด ฟังประวัติศาสตร์ศิลปะจากอาจารย์ ด้วยสติครึ่งๆกลางๆเพราะสารตกค้างจากของเหลวเมื่อคืน เมื่อนึกย้อนกลับไป ฉันรู้สึกว่าชีวิตนักศึกษามันมีความสุขจริงๆไม่ต้องคิดอะไรนอกจากเรียนให้จบ มีเวลาอยุ่กับตัวเองและเพื่อนๆเต็มที่ ไม่เหมือนการโตเป็นผู้ใหญ่ ที่ต้องหน้ามืดทำงานกันไปจนกว่าจะตาย

.....การไปเที่ยวกับมหาวิทยาลัยครั้งนั้น ได้ไกล้ชิดเชียงใหม่มากขึ้นอีกหน่อย ได้รู้จักตั้งแต่รากเหง้าของศิลปวัฒนธรรมที่สวยงามเก่าแก่ ไปจนถึงสุดปลายยอดไม้ของวัฒณธรรมยุคใหม่ ทำให้ฉันตั้งใจว่าจะต้องกลับมาใช้เวลาอีกสักหน่อย ในการสัมผัสเชียงใหม่อย่างจริงๆจังๆ ผู้อ่านอาจจะคิดว่า ฉันจะอะไรนักหนากับที่นี่ ทั้งๆที่ก็เป็นเพียงจังหวัดธรรมดา ที่มีอะไรเหมือนๆคล้ายๆกับจังหวัดอื่น อย่างที่ฉันบอกคุณตอนแรก ความรู้สึกเหมือนเจอคนถูกใจ ไม่ว่าเขาจะธรรมดาสักแค่ไหน ก็ย่อมพิเศษสำหรับคุณเสมอ
ฉันมีโอกาศได้มาที่เชียงใหม่อีกหลายครั้ง จนรู้สึกสนิทคุ้นเคย ไม่รุ้โชคชะตาชีวิต หรือว่าการดิ้นรนอยู่ลึกๆของฉันเอง จึงทำให้ฉันได้พาตัวเองมาอยู่ที่นี่ แบบเกือบสมบูรณ์ ฉํนลาออกจากงานหนังสือที่ฉันรัก สละเมืองกรุงที่มีพร้อมทุกอย่าง ยอมห่างจากครอบครัว และเพื่อนๆ ที่รักของฉัน เพื่อมาอยู่ที่นี่ แต่ฉันไม่เคยเสียใจหรือคิดว่าตัวเองคิดผิดแต่อย่างใด เพราะฉันได้เข้าใจแล้วว่า บางครั้งคนเราก็ต้องยอมสละอะไรบางอย่างเพื่ออะไรบางอย่างที่เรียกร้องอยู่ในใจ

กรุงเทพมหานครที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่อาจไม่มีสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริง นั่นคือชีวิตที่สงบและเนิบช้า อย่างที่เชียงใหม่

ตอนที่ฉันมาอยู่ที่นี่แรกๆ ฉันยังต้องปรับตัวกับภาษาและวิธีการใช้ชีวิตที่ต่างไปจาก กรุงเทพนิดหน่อย
ถึงแม้ว่าตอนนี้เชียงใหม่จะกลายเป็นจังหวัดใหญ่ที่เหมือนจะมีพร้อมทุกอย่างไม่แพ้กรุงเทพ แต่ก็ยังคงมีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันอยู่ อย่างเช่นการใช้รถแดงแทนแท็กซี่ ถ้าหากว่าเหมาไปที่ไหนสักที่ เราจะต้องจ่ายในราคาที่สูง ถ้าอยากจะจ่ายถูกก็ต้องนั่งตามเส้นทางไปกับผู้โดยสารอื่นๆ และเลือกลงในจุดที่เราต้องการ ฉันเคยคิดว่า หากใช้รถจักรยานยนต์จะสะดวกมากกว่า แต่ก็ต้องเลิกคิดไปเพราะนึกได้ว่า ฉันไม่รุ้เส้นทางในเชียงใหม่เลย และ ฉันขี่รถจักรยานยนต์ไม่เป็น.....(เอ่อ..)

เมื่อใช้เวลาอยู่ไปเรื่อยๆ ฉันก็ค่อยๆ เจอมุมน่ารักๆ ที่ไม่เคยเห็นที่กรุงเทพมาก่อน เช่น อาหารการกิน ที่มีชื่อเรียกแปลกๆ สรรพนามและคำต่างๆที่เป็นภาษาเมือง(ภาษาทางเหนือ) ฉันรู้สึกว่า ภาษาเมืองเป็นภาษาที่น่ารัก อ่อนช้อย แม้กระทั่งเวลาเขาด่ากัน ฉันก็ยังฟังดูน่าเอ็ดดูไปหมด (อาจเพราะเขาไมได้ด่าฉํน และฉันก็ฟังไม่รู้เรื่อง)

ได้รู้จักอาหารพื้นเมืองรสชาติน่าสนใจอีกหลายๆอย่างที่ไม่ใช่ไส้อั่ว แค๊บหมู น้ำพริกหนุ่ม เช่น จิ้นส้มหมกไข่ (จิ้นส้มคล้ายกับแหนมตอกใข่ใส่ห่อใบตองแล้วเอาไปย่าง), แกงผักปั๋ง(ผักปั๋งเป็นผักสวนครัวท้องถิ่น ที่กรุงเทพไม่มีแน่ๆ คนเมืองนำมาผัดหรือแกงใส่น้ำมะขามเปรียวๆ ), ยำเตา(เตาเป็นพืชน้ำชนิดหนึ่งสีเขียวตระกูลเดียวกับสาหร่าย ขึ้นตามบึงที่มีน้ำใสๆตามท้องไร่ท้องนานิยมเอามายำหรือทำลาป..อันนี้กรุงเทพไม่มีเด็ดขาดเช่นกัน จอดตั้งแต่หาได้ตามบึงน้ำสะอาดแล้ว ), แกงกะด้าง (แกงลักษณะเหมือนแยลลี่ ), ซ่าบ่าเขือ (ยำมะเขือเปราะ)..ทำให้นึกถึงเพลงของ ครูจรัญ มโนเพรช ชื่อเพลง ของกิ๋นคนเมือง จริงๆ

มุมเล็กๆน้อยๆอีกอย่างที่รู้สึกประทับใจและไม่เหมือนกับที่ กรุงเทพเลย คือ วัฒณธรรมการกินลูกชิ้นทอดของคนที่นี่ ถ้าเป็นที่กรุงเทพบ้านเรา ซื้อลูกชิ้นก็ใส่ถุงราดน้ำจิ้มต่างคนต่างกิน แต่ ที่นี่ เวลาเราจะกินลูกชิ้นทอด คนที่นี่นิยมซื้อทีละ1ไม้ แล้วยืนกินที่รถขายลูกชิ้น กินไป จิ้มไปทีละลูก ทางร้าน (ก็รถเข็นนั่นแหละ) จะมีหม้อน้ำจิ้ม เผ็ด หวาน ผสมเผ็ดหวาน แยกหม้อไว้ให้ลุกค้าเลือกจิ้มได้ตามใจ ระหว่างกินแต่ละไม้ก็คิดไปว่าไม่ต่อไปจะกินอะไรดี อย่างเช่น ปลา กรอก โบ้ (ลูกชิ้นปลา ไส้กรอก ลูกชิ้นจัมโบ้) เป็นต้น คนขายก็จะขายไป คุยไป จนสนิทสนมกับลูกค้า ฉํนเคยไปยืนกินแบบนั้นหลายครั้งแล้ว ไม่ได้ติดใจเพราะมันอร่อยสักเท่าไหร่ แต่ติดใจรูปแบบของมันมากกว่า คุณป้าคนขายเล่าว่า ขายมาหลายปีที่หน้าโรงรียน ปริ้น (Prince Royal Collage) จนรู้จักเด็กและมีลูกค้าเป็นนักเรียนหลายรุ่น บางคนจบไปก็ยังกลับมากิน กลับมาเล่าเรื่องชีวิตนอกรั้วโรงเรียนให้แกฟัง บางคนพาสาวมากิน กินไปจีบไป พอสักเดือนสองเดือน เลิกกัน ก็กลับมากินลุกชิ้นเคล้าน้ำตา ระบายให้แกฟังอีก เหมือนกับร้านลูกชิ้นเป็นสังคมเล็กๆ ที่เชื่อมโยงคนเข้าหากัน (โดยลูกชิ้น) ทำให้ลุกค้าและคนขาย ไม่ใช่เพียงแลกเปลี่ยนเงินทองกับสินค้า แต่ยังแลกเปลี่ยนอย่างอื่นร่วมด้วย

ความน่ารักของวัฒนธรรม ผู้คน ภาษา และความสงบเงียบแวดล้อมธรรมชาติของเชียงมใหม่ อาจเป็น
สเน่ห์ที่ทำให้ฉันหลงไหลและหลงรักในที่สุด ก็คงเหมือนกับที่อื่นๆ ภูเก็จ สมุย เสม็ด หรือแม้กระทั่ง กรุงเทพ ที่มีสเน่ห์ที่แตกต่างกันไป แล้วแต่รสนิยมของแต่ละคน ในวันนี้ฉันพอใจกับชีวิตที่เชียงใหม่และยังคงสนุกกับการซึมซับอารยะของที่นี่ แม้ว่าจะเหงาบ้าง คิดถึงบ้าง แต่มันก็เป็นอีกรสหนึ่ง ของการเดินทางของฉัน ในอนาคต ฉํนอาจจะพาตัวเอง ไปดูดซึมกลิ่นอายของที่อื่นๆอีก หรือจะพักเวลาที่เหลืออยุ่ริมดอยของที่นี่ ฉันก็ยังไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ
ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน ฉํนก็จำไม่ลืมที่ที่ฉันจากมา ไม่ลืมว่าตัวฉันคือใคร และยังคงมีหัวใจ ..ดวงเดิม..

ปล. หำใครอยากลองกินลูกชิ้นแบบนั้น แนะนำให้ไปที่หน้าโรงเรียนปริ้น จะมีร้านลุงสวนน้ำจิ้มรสเด็ด กับป้าจุ๋ม อยู่ รับรองว่าไม่ผิดหวังแต้ๆเจ้า!

เพลง

2008-08-08T21:13:00.000-07:00

...ถ้ามีใครมาตั้งคำถามว่า "เพลงไหนที่โดนใจคุณมากที่สุดในชีวิตที่ผ่านมา?" เราคงต้องถามเขากลับว่า "ชีวิตช่วงไหนล่ะ?" เพราะถ้าหากต้องไล่เรียงชื่อเพลง ที่มีความหมายและโดนใจของเราทั้งชีวิต มันคงใช่เวลานานมาก และจำนวนเพลงคงมากมายมหาศาลทีเดียว
...เห็นด้วยไหมว่า เพลงแต่ละเพลงที่เราชอบฟัง มันทำให้เรานึกถึงช่วงเวลาต่างๆที่ผ่านมาแล้ว ช่วงเวลาที่เราเริ่มฟังเลงเหล่านั้นเป็นครั้งแรก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บรรยากาศ ใบหน้าของใครต่อใครที่เราพบเจอ กลิ่น และสัมผัสมากมาย ลอยขึ้นมา เมื่อเราได้ฟังเพลงเหล่านั้นอีกครั้ง เช่น เพลงนี้ใช้จีบสาว เพลงนี้รุ่นพี่ที่แอบชอบเขียนมาให้ เพลงนี้ฟังตอนอกหักครั้งแรก แล้วแม่งโครตอินเลย หรือ เพลงนี้ ฟังทีไร ก็เห็นแต่หน้าคนคนนั้น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ตาม..
...เพลง...จึงเหมือนเป็นส่วนประกอบในชีวิตและความทรงจำของเรา อย่างแยกกันไม่ออก จำได้ว่า สมัยเด็กๆ เวลาวันเกิดเพื่อนสนิท หรือว่าแฟน วัยรุ่น(ในยุคเรานะ)จะต้องสั่งอัดเทป เขียนรายชื่อเพลงต่างๆ ราวๆ50-70บาท จำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ที่แน่ๆ ส่วนจำคัญอยู่ที่ ปก ปกเทปจะทำหน้าที่เป็นทั้ง ปกสวยๆเก๋ๆ บ่งบอกของความ "แนว" (ซึ่งในยุคนั้น คำว่าแนว ยังไม่บัญญัติเป็นตำสำหรับวัยรุ่น) ของคนทำ และยังทำหน้าที่เป็นเหมือนการ์ดอวยพร และจดหมายรักบอกความในใจเสร็จสรรพ อีกด้วย
...ถัดมาพอมีเครื่องเล่นซีดี มีเอ็มพีสาม ก็เปลี่ยนมาไรท์ใส่ซีดี ทำปกสวยๆ หรือไปจ้างร้านทำตามที่ต้องการ จนกระทั่งยุคดิจิตอลเฟื่องฟู มีHi5 , Myspace ใครอารมร์ไหนก็ไปโหลดเพลงมาใส่บอกความรู้สึกกัน ไม่ว่าจะกี่ยุค ความคลาสสิคที่ต่างกัน แต่ความรู้สึกของผู้รับ ยังคงคล้ายกัน เมื่อได้ฟังเพลงในหลากอารมณ์

..แต่จะมีสักกี่คน ที่แต่งเพลงเอง เพื่อเก็บช่วงเวลาและเรื่องราวเหล่านั้นไว้ (ไม่นับนักแต่งเพลงนะ)

...ที่เขียนเยอะๆมาทั้งหมดเนี่ย...ไม่ใช่จะมาวิเคราะห์บทบาทของเพลงหรอกนะ แต่จะเข้าเรื่องตัวเองมากกว่า...(ฮา)
...ฉันเองก็เคยแต่งเพลงเอาไว้ เพื่อบันทึกเรื่องราวความรู้สึก ทั้งความสุข และ ความเจ็บปวด เหมือนกัน...

เพลงแรก...แต่งตอนอยู่ ม4. แต่ยังคงเล่นมันอยู่อย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าความรู้สึกและทัศนะคติของเรื่องราวที่เกิดขึ้น จะเปลี่ยนตามกาลเวลา และวัย แล้วก็ตาม
...ช่วงนั้น ฉันได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นนักเรียนใหม่ที่เข้ามาเรียนในช่วงเทอมสอง เขาเป็นคนเงียบๆ น่าตาดี แต่ฉันไม่ได้กรี๊ดเขาเหมือนกับเพื่อนผู้หญิงหลายๆคน เพียงแต่คิดเวลาที่บังเอิญมองไปทางที่เขาอยู่ ว่าคนคนนี้ มีสเน่ห์ดีนะ เท่านั้นเอง
...แต่แล้ววันวาเลนไทน์ ชั้นม.3 ของ ชลิตา ก็มีของขวัญเป็นกรอบรูปน่ารัก เขียนว่า "Only you" มาใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียน พร้อมเขียนข้อความบนกล่องว่า ..ถ้าอยากรู้ว่าใคร ให้โทรมาเบอร์ 02-xxx-xxxx ตอน2ทุ่ม..ฮ่าๆๆ ซึ่งฉันเพิ่งมาเห็นมัน ตอนที่ผ่านมาแล้ว2วัน ..เพราะเป็นคนไม่จัดตารางเรียน หนังสือทั้งหมดไว้ใต้โต๊ะ กระเป๋าไม่เคยเปิด ถ้าไม่มีชีตการบ้านจำเป็นต้องทำ(ปรกติก็ลอกเพื่อนตอนเช้าเอาไง)..พอเปิดเห็นเข้า มันก็เลยวันเวลานั้นมาแล้ว ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าของใคร ตกใจมาก มีใครใส่ผิดกระเป๋ารึเปล่าวะ!! อย่างกรู มีคนให้ของด้วย ตัวเองยังไม่เชื่อตัวเองเลยนะ พูดจิงๆ สืบไปจนรู้ว่า เด็กใหม่คนนั้นแหละ ที่ให้เรา..แปลกใจนะ แต่ก็ดีใจ..ดีใจมากๆเลยแหละ^^ ถ้าบังเอิญคนคนนั้นได้มาอ่านที่เราเขียนนี้ เราอยากบอกว่า ขอบคุณมาก เป็นความทรงจำที่นึกถึงทีไร ก็ยิ้มกว้างๆ ทุกที กรอบรูปอันนั้นยังอยู่ดี ใส่รูปเราตั้งไว้ในห้องนอนตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ขอบคุณอีกทีนะ น่ารักมากเลย..
...กุ๊กกิ๊กไปได้ไม่ทันไร Puppy love ก็จางหายไปพร้อมกับปิดเทอมใหญ่ เหลือแต่ความทรงจำดีๆที่เก็บไว้นึกถึงทุกครั้งที่ได้เล่นเพลงนี้ แล้วก็นึกขำตัวเองว่า ความรู้สึกที่นึกเอาเองว่า คือความรัก ครั้งแรก ทำให้เราเศร้าจนแต่งเพลงนี้ออกมา ได้ โดยใช้เวลาเพียง1คืนเท่านั้น

... เจ็บหัวใจเหลือเกิน กับความหมางเมินที่เธอทำ
... ให้ฉัน ต้องพบกับความปวดร้าว
... ตั้งแต่วันที่เรา จบกันเมื่อคราวนั้น ใจของฉัน ยังรักและยังผูกพันธ์
... แต่หัวใจของเธอ ก็คงไม่มีที่เพียงพอ ให้รักของฉันได้เดินเข้าไปในนั้น
... ตั้งแต่วันที่เรา จบกับเมื่อคราวนั้น คงหมดรักจากฉันไปแล้วใช่ไหม
... อยากบอกกับเธอเหลือเกิน กับความในใจที่มี แต่กลัวจะทำให้เธอหนักใจ
... บอกรักเธอไปผ่านเพียงสายลม บอกฝนว่าฉันยังคงห่วงใยเสมอ
... บอกดาวดวงน้อย ว่าคอยที่จะได้เจอ ให้เธอหลับฝันถึงฉันที...จะได้ไหม

...ถึงแม้เนื้อหาของเพลงจะออกไปในอารมณ์เศร้าอยู่สักหน่อย คำว่ารักในวันนั้น กับความหมายของวันนี้จะแตกต่างกันไปแล้ว แต่สิ่งที่ยังคงอยู่ก็คือ ความรู้สึกดีๆ และความทรงจำที่ได้สัมผัส จุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่ ที่เรียกว่า ความรัก...

...ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ ฉันผ่านประสบการณ์ความรักมาหลากหลายรูปแบบ แต่ส่วนมากมักจบในรูปแบบคล้ายๆกัน คือ ความเสียใจ
อาจจะมีบ้าง ที่รู้สึกท้อ และหมดหวัง แต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่จะเลิกเชื่อมั่นในความรัก
...อาจจะฟังดูเพ้อฝันและโรแมนติกจนเกินไป แต่ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอ ที่คนคนหนึ่งที่เจ็บมาจนหัวใจพรุนอย่างฉัน ยังคงเชื่อมั่นอยู่ และก็ไม่เคยกลัวที่จะได้รักอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าวันข้างหน้า จะต้องแต่งเพลงเศร้าอีกสักกี่เพลง แต่ทุกๆเพลง ก็จะมีค่าในชีวิตของฉัน อย่างน้อยๆ ฉันได้เรียนรู้ที่จะผิดพลาด และไม่ทำมันซ้ำอีก สักวันหนึ่ง ฉันคงได้แต่งเพลงรักที่มีความสุขตลอดไป

...และในวันนี้ ฉันก็ได้แต่งเพลงรักอีกครั้ง และเช่นเดียวกัน ฉันใช้เวลาเพียงไม่นานที่จะแต่งมันออกมา อาจจะเป็นเพราะว่าฉันแต่งมันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ มันอาจจะไม่ใช่เพลงเพราะแห่งปี คงไม่ทำให้ใครซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ แต่ฉันก็ชอบมัน

...วันนั้น ที่ฉันบังเอิญได้พบกับเธอ เธอทำให้คืนและวันได้ละเมอ
...กลายเป็นความรัก เติมเต้มหัวใจ
...วันนี้ หากถามว่ารักที่มีเกิดเพราะอะไร ก็คงไม่รู้จะตอบเป็นคำไหน
...แต่ในหัวใจ มีเพียงคำนี้

...ว่า รัก ก็รักทั้งที่ไม่รู้ว่าเหตุใด
...ว่า รัก ก็รักและจะไม่คิดที่จะเปลี่ยนไป ให้เธอเข้าใจแค่เพียงคำนี้
...ว่า รักเธอ

...เธอนั้น เปรียบเธอดังดวงตะวันในยามเช้า
...ส่องแสงนำทางหัวใจที่ปวดร้าวล
...ให้มีชีวิต และอยากก้าวไป
...วันนี้ หากถามว่ารักที่มีเกิดเพราะอะไร ก็คงไม่รู้จะตอบเป็นคำไหน
...แต่ทั้งหัวใจ มีเพียงคำนี้

...ว่า รัก ก็รักทั้งที่ไม่รู้ว่าเหตุใด
...ก็ รัก ก็รักเพราะเธอเป็นดัง ลมหายใจ
...ให้เธอเข้าใจ แค่เพียงคำนี้
...ว่า รักเธอ

...เคยอ่านเจอในหนังสือเล่มไหนสักเล่ม เขียนเอาไว้ว่า หากคุณเริ่มทำอะไร หรือรู้สึกอะไรโดยไม่มีเหตุผล บางที คุณอาจกะกำลังมีความรักอยู่ ตอนที่อ่านประโยคนั้นฉันคงรู้สึกเฉยๆ แต่วันนี้ ฉันเข้าใจความหมายของประโยคนั้นดีแล้ว
...ทุกวันนี้ฉันยังคงฮัมเพลงรัก และอาจจะเขียนเพลงรักออกมาอีกหลายๆเพลง และยังไคงไม่รู้ว่า สุดท้ายแล้ว ฉันต้องปิดฉากมันด้วยเพลงเศร้าอีกหรือไม่ แต่ฉันก็ไม่ได้นึกกลัวอีกต่อไป เพราะฉันได้เรียนรู้แล้วว่า แค่เพียงตั้งใจ เล่นเพลงรักเพลงนี้ ให้ออกมาดีทุกๆตัวโน๊ด ตั้งใจร้องมันให้เพราะที่สุดเท่าที่คนอย่างฉํนจะทำได้ ในที่สุด จะต้องจบลงด้วยเพลงอะไร ฉันก็ไม่กลัว..

เชียงใหม่
08/08/08

เรื่อง

2008-04-26T10:57:00.000-07:00

1 ฉัน

ตั๋วรถโดยสารประจำทางสาย กรุงเทพ-เชียงใหม่ ที่ฉันเก็บไว้ในสมุดที่ฉันใช้สำหรับบันทึกเรื่องราวต่างๆของฉันยังดูใหม่ เหมือนเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน...แต่อันที่จริง มันผ่านมาได้ร่วมปีแล้ว ที่ฉันตัดสินใจขับรถเลี้ยวเข้าไปที่สถานีขนส่งหมอชิตและควักเงินซื้อตั๋วไปเชียงใหม่ อย่างรวดเร็ว เพื่อไปหาใครคนหนึ่ง ที่ฉันเพิ่งรู้จักเขาได้เพียง ไม่ถึงเดือน...

ราวหนึ่งปีที่แล้ว ฉันเพิ่งเรียนจบ และทำงานได้แค่หกเดือน ทุกสิ่งทุกอย่างยังเหมือนสิ่งใหม่สำหรับฉัน ฉันเหมือนกับผีเสื้อที่เพิ่งแยกตัวออกจากดักแด้ แต่ยังไม่รู้จะบินไปที่ไหน ฉันค่อยๆเรียนรู้และปรับตัวให้ชินกับสถานะใหม่ของตัวเอง และบอกตัวเองว่า นี่คือของจริง ที่ผ่านมานั้นเป็นเหมือนการฝึกฝน แต่วันนี้ เราต้องแสดงจริง และเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ฉันมักรู้สึกว่า ชีวิตมีอะไรให้ตามหาอยุ่เสมอ และตัวฉันเองก็เป็นพวกชอบตามหาและลิ้มลองสิ่งใหม่ๆเสียด้วย ฉันดีใจที่ฉันได้เลือกเรียนศิลปะที่ฉันรัก ถึงแม้มันจะทำให้ใครๆในครอบครัวต้องหงุดหงิดไปบ้าง แต่ฉันได้ภูมิใจและมั่นใจว่าฉันได้เป็นตัวของฉันเองอย่างมั่นคง ฉันเป็นแบบนี้ มีทั้งในด้านดีและไม่ดี ด้านไม่ดีก็คือ ฉันเป็นคนหัวแข็งและดื้อมาก คุณคงแปลกใจว่าทำไมฉันถึงได้พูดเต็มปากว่าฉันเป็นแบบนั้น แต่ก่อน ฉันเองก็ไม่รู้หรอก ออกแนวไม่ยอมรับด้วยซ้ำ แต่หลายๆเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามา หลายๆบาดแผลจากความผิดพลาดและความเจ็บปวด มันทำให้ฉันรู้ว่า ฉันเป็นคนอย่างนั้นจริงๆ หรือว่านี่เอง ที่เรียกว่า สันดาร โรคที่แก้ไม่หาย และไม่ได้เกิดจากกรรมพันธ์...ชีวิตฉันปลี่ยนไปนิดหน่อย จากเคยนอนตื่นสาย ทำแต่งานส่งอาจารย์ ตกเย็นเที่ยวเตร กินเหล้ากับเพื่อน ไม่มีภาระอะไร เปลี่ยนเปน ต้องตื่นให้เช้า และไปทำงานจันทร์ ถึง ศุกร์ งานของฉัน มีเวลาเข้าออกที่ไม่แน่นอนนัก บางครั้งก็ต้องกลับดึกๆ แต่ฉันก็สนุกและภูมิใจกับมัน ถึงแม้ว่าทุกๆคนในครอบครัวของฉันจะไม่มีใครชอบเลย เพราะคิดว่ามันเป็นงานหนักและได้เงินน้อย ฉันไม่เถียงพวกเขาสักคำ เพราะมันจริง แต่สำหรับตัวฉัน ฉันเลือกความพึงใจมากกว่า ฟังดูเหมือนฉันไร้ความรับผิดชอบและเอาแต่ใจใช่ใหม่ล่ะ ใช่ ฉันคงจะเป็นแบบนั้นจริง หากคุณไม่เข้าใจในตัวฉัน..ด้วยนิสัยแบบนี้เอง มันส่งผลกระทบกับชีวิตรักของฉันด้วย นอกจากฉันจะเป็นตัวฉันเอง หัวแข็ง และไม่ยอมใครแล้ว ฉันยังเป็นคนมีจินตนาการณ์สวยงามในเรื่องความรัก และ มีความคาดหวังกับมันอย่างสูง ชายทุกคนที่ฉันคบด้วย ส่งนมากเป็นคนคล้ายๆกับฉัน พวกเขาเรียนศิลปะ เป็นศิลปิน เป็นผู้กำกับ ฉันมักคบกับผู้ชายแนวๆนี้เพราะคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่อง และมองโลกไปในทิศทางเดียวกัน..แต่มันก็ไม่ได้รวมเรื่องความรักเข้าไปด้วยเสมอไป ฉันผิดหวังกับความรักมาหลายต่อหลายครั้ง และทุกๆครั้ง มันยังคงเจ็บปวดและทรมารไม่เคยลดน้อยลง คุณอาจจะคิดว่าฉันแข็งแรงและเจนโลก..แต่เปล่าเลย ฉันยังคงร้องไห้เหมือนคนเสียสติ โผเข้ากอดแม่ที่ร้องไห้เพราะเห็นน้ำตาของฉันทุกๆครั้ง ที่ซมซานกลับมา ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่เคยหมดหวังกับความรักเลย ถึงแม้ว่าความรักจะทำให้หัวใจของฉันบวมช้ำมามากเหลือเกิน..
ในช่วงเวลาหนึ่ง ฉันได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่แสนดี เขาอายุมากกว่าฉันเกือบสิบปี เป็นผู้ใหญ่ สุภาพ และมีเหตุผล เขาดีกับฉันมาก ดีกับครอบครัวฉัน ช่วยเหลือฉันในวันที่ฉันเดือนร้อนในทุกๆเรื่อง เค้าเหมือนพ่อพระสำหรับฉัน ฉันคิดว่าฉันรักเขามาก และรู้ว่าเขาก็รักฉันเช่นกัน..แต่คุณเคยได้ยินใหม ความรักอย่างเดียวมันไม่พอ มันต้องมีองค์ประกอบอื่นๆด้วย ฉันไม่เคยเชื่อเท่าไหร่นัก จนมาถึงวันที่ฉันถามเขาว่า เรายังรักกันเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า แล้วเขาไม่อาจให้คำตอบฉันได้ ฉันเข้าใจทันที นี่แหละเขา คนที่พยายามทำในสิ่งที่ถูกต้องเสมอ และละอายต่อสิ่งที่คิดว่าไม่ถูกต้อง อย่างเช่นตอนนี้ ที่เขาคิดว่า การที่จะบอกกับฉันว่า เขาไม่แน่ใจแล้วว่าตลอดสามปีที่เราคบกันมา จนถึงวันนี้ เรายังรักกันเหมือนเดิมอยู่รึเปล่านั้น เป็นสิ่งผิด..ฉันบอกเขาว่าไม่เป็นไร ทั้งๆที่ใจปวดร้าวและสั้นสะท้าน แต่ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เพราะฉันเสียใจและอยากรั้งเขาไว้ แต่เป็นเพราะฉันเข้าใจดีว่าเขารู้สึกอย่างไร เพราะฉันก็รู้สึกเหมือนเขา เราต่างคนต่างผิดหวัง ที่เราไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้อีก ทั้งๆที่ยังมีความรักและหวังดีต่อกัน แต่เพราะฉันกับเขา ต่างกันคนละขั้ว เราต่างรู้ข้อนี้มานานแล้ว แต่เราก็ยังทนฝืนและพยายามที่จะปรับตัวเผื่อว่าอะไรมันจะดีขึ้น แต่ไม่มีใครทนฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการได้นาน โดยเฉพาะฉัน ดังนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันพยายามเป็นตัวเองและพยายามทำให้เขายอมรับในตัวตนของฉัน และเขาก็พยายามทำมัน แต่มันไม่ได้ผล...หากคุณนึกภาพไม่ออก ลองนึกถึงคนที่ซื้อของในพาราก้อนเท่านั้น กับ คนที่นิยมเดินสวนและคิดว่าพาราก้อนเป็นแค่ห้องแอร์เอาไว้คลายร้อน ไม่ได้มีไว้ซื้อของ..ทัศนะคติเราต่างกันสุดขั้วทุกเรื่อง ฉันชอบดำ เขาชอบขาว ฉันเที่ยวกลางคืน สังสรร และเสพติดบรรยากาศในวงเหล้าของเพื่อนฝูงและการสนทนากัยเพื่อนที่จริงใจต่อกัน แต่เขาชอบทำงาน และคิดว่าการนั่งฟังดนตรีดีๆกินเหล้ากับเพื่อนฝูงบ้าง เป็นเรื่องไร้สาระและเปลืองเวลา เขารักพระเจ้า ฉันศรัทธาคำของพระพุธทเจ้าที่บอกว่าอย่าเชื่อท่านจงรู้แจ้งด้วยตัวเอง..เราทนฝืนกันมาจนสุดทาง เขากลัวว่าฉันจะเจ็บปวด ฉันกลัวว่าเขาจะเคว้งคว้าง เราห่างเหินกันมานานแล้ว ไม่มีทั้งสัมพันธ์ และ สัมผัสรัก แต่เราก็ยังพยายามคิดอยู่เสมอ ว่าเรายังรักกัน ในที่สุด ความรักสามปีกว่าๆของฉัน ที่ฉันเคยคิดว่ามันคือครั้งสุดท้าย ก็จบลง ฉันเพิ่งรู้ว่ามันจบลงมานานแสนนานแล้ว เพียงแต่เรายังไม่ยอมรับมัน..

รถเที่ยว เจ็ดโมงครึ่งออกเดินทางจากสถานีย์ขนส่งหมอชิต พนักงานต้อนรับในรถแจ้งให้ผู้โดยสารทราบว่า เราจะถึงเชียงใหม่ประมาณสี่โมงครึ่ง และเราจะพักกินข้าวกันที่ไหน ฉันนั่งมองไปนอกหน้าต่าง และถามตัวเองว่า กำลังทำอะไรอยู่ ปลายทางที่ฉันกำลังจะไปพบ คือผู้ชายที่ฉันเพิ่งเจอเขาได้ไม่นานและเราได้พบกันในงานปารตี้ของพี่คนหนึ่งซึ่งเคยเป็น บ.ก.ของหนังสือชื่อดัง เราทำงานในวงการหนังสือเหมือนกัน เรามีตำแหน่งหน้าที่เดียวกัน เราพบกันเพราะเรื่องงาน หลังจากที่เราคุยกันมาสักพัก ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกดีและพิเศษกับตัวอักษรที่เขาพูดคุยกับฉันผ่านอินเตอร์เนต และฉันคิดว่าเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เราคุยกันหลายเรื่อง เขาอยู่เชียงใหม่ ฉันอยู่กรุงเทพ ฉันรักเชียงใหม่ เขาสนใจกรุงเทพ เราไม่ค่อยได้คุยเรื่องส่วนตัวกันมากนัก แต่ฉันก็พอรู้ว่าเขาอาจจะคบใครคนหนึ่งอยู่ เหตุผลข้อนี้เองที่ทำให้ฉันไม่แสดงออกถึงความรู้สึกทั้งหมดที่มี เพราะฉันรู้ว่าถึงอย่างไร ฉันคงเป็นเพียงเพื่อนคุยที่เข้ากันได้ดีหรือมากกว่านั้น แต่อินเตอร์เนตคือโลกแห่งความฝัน สุดท้าย เมื่อเราปิดเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วหันหลังให้มัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือความจริง สิ่งที่เราต้องอยู่กับมัน
วันที่ฉันเห็นเขาครั้งแรก เป็นวันที่ฉันตื่นเต้นมาก ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มานานแล้ว ความรู้สึกเหมือนนัดเดทครั้งแรก สมัย ม.3 ฉันเคยเห็นเขาจากรูปถ่ายที่เราส่งให้กัน แต่วันนี้ฉันจะได้เจอเขาตัวเป็นๆ ..นั่นไง เขานั่งอยู่ตรงนั้น ในมือคีบบุหรี่และแก้วเหล้า เขาเป็นผู้ชายธรรมดา หน้าตาดี ผิวขาวแบบคนเหนือ สวมกางเกงยีนส์ขากระบอกเล็กกับเสือลายขวาง เขาดูเหมือนในภาพจะต่างก็ตรงที่ หนวดเคราที่ดูมีเสน่ห์แบบเซอร์ๆอย่างที่ฉันชอบหายไป คงจะเพิ่งโกนมา ฉันทักเขาด้วยการยื่นกล้องใส่หน้าเขาแล้วกดชัตเตอร์หนึ่งครั้ง เป็นวิธีเสร่อๆที่ฉันคิดได้อย่างเดียวในตอนนั้นเพื่อกลบความประหม่าของตัวเอง เขายิ้ม ฉันยิ้ม เรารู้กัน เมื่อปาร์ตี้เลิก ฉันอาษาไปส่งเขาที่บ้านของเจ้านายเขาที่เขาพักอยู่ แถวอ่อนนุช วันนั้นฝนตกเป็นพายุ เราหลงทางอยู่นานกว่าจะหาบ้านเจอ เมื่อไปถึง ทุกคนเมาหลับไปแล้ว ส่วนฉัน ที่เมาไม่น้อยยังนั่งรอให้ฝนซาสักพักอยู่กับเขาที่นอกชาน เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ไม่เหมือนตอนที่เราคุยโทรศัพท์หรือคุย เอ็มเอสเอ็น เรามองตากันไปมาแล้วก็ยิ้ม เมื่อฝนซาลงแล้ว ฉันจึงบอกเขาว่าฉันจะกลับบ้าน เขาส่งฉันที่ประตูรถ ฉันบอกเขา ว่าเราจะได้เจอกันอีก เขายิ้ม หน้าเราไกล้กันมาก ฉันเอียงตัวแล้วจูบที่แก้มของเขาหนึ่งครั้ง ฉันเป็นแบบนี้อีกแล้ว เมื่อใจสั่งให้ทำฉันก็ทำทันทีโดยไม่ได้คิดก่อนว่าฉันจะกลายเป็นอีใจง่ายอ่อยผู้ชายหรือไม่ แต่ฉันก็ไม่ค่อยแคร์เท่าหรอก ในทันใดเขาก็ทำเช่นเดียวกันคืนให้ฉัน ฉันหน้าแดงและร้อนผ่าว เรานัดกันว่าพรุ่งนี้เราจะไปเจอกันที่สวนจัตุกร และฉันก็ขับรถกลับบ้านพลางนึกถึงเพลงพี่เซกโลโซ "เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตอนสิบสี่ ตอนที่ฉันมีแฟนคนแรก" แล้วค่อยๆสลัดพี่เสกออกไป นึกถึงจูบแรกที่แก้มซ้ายของฉัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนหลับตานอนฉันคิดถึงวันพรุ่งนี้..มันจะเป็นอย่างไรต่อไปนะเพราะฉันไม่มีความสามารถในการระงับความรู้สึกใดใด หากปล่อยใจไปแล้ว มันคงต้องไหลไปตามน้ำ และคืนนี้ ใจของฉันได้ถูกดูดออกไปพร้อมกับริมฝีอุ่นๆของเขาแล้ว..

รถโดยสารจอดพักให้ผู้โดยสารพักทานอาหาร ฉันเลือกกาแฟโบราณหนึ่งแก้วกับบุหรี่สองตัว ครึ่งทางแล้วสินะ มาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่มีอะไรต้องลังเลใจอีก ฉันตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ หากต้องเจ็บปวด ฉันก็จะยอมรับความเจ็บปวดนั้น ด้วยความยินดี

ปลายทางโทรมาถาม..อยุ่ไหนแล้ว,,ไม่รู้สิ ที่เขาแวะกินข้าวกัน ,,มีเสียงถอนหายใจแผ่วเบา และนำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่ายิ้มอยู่..
...อีกไม่ไกลแล้วนะ จะได้เจอกัน เราจะรอรับนะ,, เวลาที่รู้ว่า มีใครรอเราอยู่ปลายทาง มันช่างให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและชื่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆนะ..

..............................................

ควัน

2008-02-21T10:24:00.000-08:00

คุณว่าไหม...ทุกสิ่งที่อย่าง ก็เหมือนกับควัน
คุณเคยสังเหตุ ควัน ใหม? วิธีการที่มันล่องลอย รูปร่างที่แปรเปลี่ยนของมัน ดูนุ่มนวล และบอบบาง

ทุกครั้งที่ฉํนสูบบุหรี่ ความสุขของฉัน ถ้าไม่รวมช่วงเวลาทีนิโคตินแผ่ซ่านในกระแสเลือดแล้ว ก็คือการค่อยๆถอนกลุ่มควันเบาบางออกจากปอด ปราณีตพ่นออก บางครั้ง ละเมียดละมัย บางครั้งรวดเร็วรุนแรง และนั่งมองมันเคลื่อนตัวอย่างอิสระ มันทำให้ฉัน สงบลง...
ควัน เกิดขึ้น แล้วก็สลายไป ไม่มีใครรั้งมันไว้ได้ ฉันเคยทดลองบันทึกมันในหลายๆรูปแบบ เขียนด้วยสี บันทึกภาพ และจ้องมองมันนานๆ แต่มันก็สลายไปในที่สุด เหลือเพียงความทรงจำและจินตนาการ

ที่ฉันว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็เหมือนควัน เพราะควัน ก่อตัวขึ้นและสลายไป ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็เกิดขึ้น และสลายไป
ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน แต่ละคน มีทิศทางของควันที่ไม่เหมือนกัน บางคนล่องลอยได้สูง
บางคนขุ่นมั่ว ไร้รูปร่าง และสลายไปรวดเร็ว มีสุขไม้นานมันก็จางไป เช่นเดียวกับความทุกข์ที่ไม่นานก็เลือนลางไป
แต่ไม่ว่ามันจะอย่างไร ทุกอย่างก็ต้องจบลง และเราทุกคนก็ต้องยอมรับมัน
สื่งที่พอทำได้ก็คือ ซึมซับช่วงเวลาที่ดีที่สุดเอาไว้ แค่นั้นเอง

ชีวิตคนเรา ก้เหมือนกับควัน...คุณว่าใหม

เจ็บ

2008-02-17T22:21:00.000-08:00

... มีคนบอกว่า สสาร เป็นส่งที่ไม่มีวันสลายไป
ฉันสงสัยว่า ความเจ็บปวด เป็นสสารด้วยรึเปล่า
ถ้าสสาร คือสิ่งที่จับต้องได้ และมีน้ำหนัก...

ฉํนก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่

...เพราะถึงแม้เราจับต้องความเจ็บปวดนั้นไม่ได้

แต่มันก็มีนำ้หนัก

...หนักเหลือเกิน

ฉันเชื่อว่า ความรู้สึก เป็นพลังงานอย่างหนึ่ง... ความรัก ความเจ็บปวด มันช่างทรงอานุภาพกับคนเรา
ในชีวิตของฉัน ตั้งแต่เล็กจนโต พบเจอความเจ็บปวดหลากหลายรูปแบบ ตังแต่วัยยังไม่สมควร
ที่ฉันต้องเจอเรื่อง ร้ายๆ สำหรัยอายุที่เรียกว่าเด็ก ฉันก็ไม่ได้โทษใคร ฉันกลับขอบคุณเหตุการณืเหล่านั้น ที่ทำให้ฉันเป็นฉันทุกวันนี้
ทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะ เจ็บ ได้เร็วกว่าคนอื่น...

แต่ถึงแม้ว่าเราเรียนรู้ที่จะเจ็บ ได้ดีเท่าไหร่ มันก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะไมเจ็บอีกต่อไป
ฉัน ในทุกๆวันนี้ ยังต้องเรียนรู้ที่จะเจ็บไปอีกนานแสนนาน

แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะทุกครั้ง ฉันก็จะบอกตัวเองให้เข้มแข็ง และเดินต่อไป
เหมือนๆกับที่คนอื่นทำกัน
ถึงแม้จะมีน้ำตา ถึงแม้จะเสียศูนย์ ไปบ้าง แต่มันก็จะดีขึ้น...จริืงมั้ย

ขอบคุณ ทุกๆคนที่ทำให้ฉันเจ็บปวด..

รัก

2008-02-06T20:40:00.000-08:00

เขียนเมื่อวันที่ 19 July 2007 :

...อย่างที่เคยบอกไว้

ความรัก แทรมซึมเข้าสู่หัวใจของเรา โดยไม่ทันรู้ตัวเสมอ..ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
ชีวิตที่ผ่านมา7เดือน เหมือนผีเสื้อเพิ่งหัดบิน..
ปีกทั้งคู่ยังไม่แข็งแรงจึงบินได้ต่ำ...เหน็ดเหนื่อย ที่ต้องบินต้านกระแสลมเพียงลำพัง
หวังว่าสักวันจะได้เจอ ทุ่งดอกไม้แสนสวย เพื่อพักใจและอิ่มเอม...
...ความหวัง ที่ไม่ได้หวัง มักมาก่อนความหวัง ที่เฝ้าคาดหวัง..
ผีเสื้อน้อย..แม้ไม่ได้พบทุ่งดอกไม้ที่สวยงามดั่งใจหวัง
แต่ก้พบดอกไม้แสนสวย ขนาดกำลังเหมาะ เป้นมิตรและแสนดี
ความรัก แทรกซึบแนบชิดอยู่ในหัวใจเสียแล้ว
รสหวานของน้ำหวานคำแรก ก็ทำให้รู้ได้เลยว่า ชีวิตนี้สิ่งที่ต้องการคืออะไร
ไม่จำเป้นต้องบินได้สูงที่สุด ไม่จำเป็นต้องค้นพบทุ่งดอกไม้แสนงาม..
ขอเพียงแค่ สักที่...สักคน
ที่เหมาะและเข้ากันได้ดี...
น้ำหวานเพียงหยด... ก็หอมหวานเสียยิ่งกว่า น้ำหวานทั้งทุ่งดอกไม้เสียอีก

...แด่ ความรักที่ไม่ได้คาดหวัง

ฝัน

2008-01-14T20:59:00.000-08:00

.แสงอ่อนๆของวันใหม่เริ่มฉายที่จุดตัดของน้ำกับฟ้า เกิดการหักเหของแสงส่งสีประหลาดเข้าที่รูม่านตา ลมอุ่นๆเลียผิวแก้มเหมือนเป็นการชวนให้ตื่นมาทักทายกัน กลิ่นเค็มๆที่คุ้นเคย เวลานี้ช่างแสนวิเศษ...ใจนึงก้อยากจะนอนซุกผ้าห่มใช้เวลาในห้วงคำนึงมากขึ้นอีกหน่อย แต่ก็อดเสียดายภาพสวยงามในยามเช้าของทะเลไม่ได้..ทำให้ต้องลุกขึ้นมาในที่สุด อากาศยามเช้ายังไม่ร้อนนัก แค่พออุ่นๆ
ฉันลุกจากเตียงไปนั่งที่เก้าอี้ชายหาดหน้าบ้านบนหาดทรายพร้อมกัน ขวดน้ำและบุหรี่1ตัว คาบไว้ที่ปาก
..จุดไฟแล้วสูบควันเข้าไปพอให้รู้สึกดี....เช้านี้ก็สวยงามเหมือนเคย

..หลังจากล้างหน้าล้างตาแปรงฟันแล้ว ฉันก็ตรงรี่ไปที่ร้านอาหารริมทะเลที่ติดกับบ้านพัก เวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่า กาแฟร้อนๆหอมๆ กับบุหรี่อีกสักตัว Postcard ที่เตรียมเอาไว้ คิดว่าจะเขียนหาใครๆกองอยู่ตรงหน้า..กาแฟหมดไปครึ่งแก้วแล้ว ฉันยังคงทอดอารมณ์อยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มองออกไป..

..ชีวิตของเราต้องการอะไรหนอ ความสุขของมนุษย์คือที่ตรงไหนหนอ ความฟุ้งซ่านเดิมๆกลับเข้ามาในความคิด ฉันมักฟุ้งซ่านเรื่องที่ไม่มีคำตอบเสมอ บางทีก็ใช้เวลาหมกมุ่นอยู่กับมันนานสองนาน ทั้งๆที่สุดท้าย เราก็บอกตัวเองว่า อย่าไปคิดมาก แค่ปล่อยมันไป ฉันแค่อยากใช้เวลาในชีวิตให้มีความสุขในแบบที่ฉันต้องการ ได้ท่องเที่ยวเหนสิ่งสวยงาม ได้พบคนที่น่าสนใจ ได้มีเพื่อนที่ดี ได้มีความรักที่ดี ได้ทำในสิ่งที่รัก เพียงแค่นี้ก็เพียงพอ...อย่างเช่นเวลานี้ มันเป้นอีกหนึ่งในความสำราญในชีวิตที่ไม่มีวันหมดอายุ
นั่นคือการได้นั่งมองทะเลปล่อยใจไปเรื่อยๆแบบนี้...
..ฉันก้มลงมองPostcardตรงหน้า แล้วลองนึกว่าจะเขียนอะไร มีเรื่องมากมายที่ฉันอยากจะเขียน
มีคนที่ฉํนคิดถึง มีภาพต่างๆที่ฉันอยากจะถ่ายเก็บเอาไว้...แต่ในที่สุด ฉันก็ไม่ได้เขียนPostcardสักใบ ถึงใครสักคน หรือแม้แต่ ถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่ายไว้มากมายนัก..

...ความรู้สึกบางอย่างบอกกับฉันว่า ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือในการส่งสารในเวลานี้ เพราะฉันได้ส่งมันไปถึงแล้ว ณ เวลาที่ฉันได้คิดถึงเขา ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือในการบันทึกภาพ เพราะฉันได้บันทึกมันแล้วด้วยดวงตาและประทับมันเอาไว้ในความทรงจำ เพียงแค่นี้ก็พอแล้วสำหรับฉัน..

..บุหรี่ไหม้จนถึงก้นกรองแล้วแต่ฉันไม่ได้สูบ แดดยามสายเริ่มอุ่นขึ้น อันที่จริงมันเรียกว่าร้อนได้เลย
ฉันลุกขึ้นเดินกลับไปที่บ้านพัก แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ชายหาดตัวเดิม ค่อยๆเอนตัวลง มองออกไป
ลมอุ่นๆพัดเอาเศษทรายเข้ามาที่ตาฉัน ฉันหลับตาลง...น้ำตาไหล